Heraldry.Legenda.Herbu.Paprzyca

Legenda herbu Paprzyca

1. Według Marka Derwichego i Marka Cetwinskiego - Herby, Legendy, Dawne Mity

2. Według Kacpra Niesieckiego - Herbarz Polski

 

W tamtych czasach, narodziny trojaczków stanowiły osobliwość. Kiedy jedna z poddanych możnej Pani, powiła trojaczki, została przez nią oskarżona o cudzołóstwo i surowo ukarana.

Sprawiedliwość Boska sprawiła, że Pani powiła w niedługim czasie dziewięciu synów. Kazała służącej ośmiu z nich potopić, jak szczenięta, w obawie przed mężowskim oskarżeniem.

Traf chciał, że ten napotkał na drodze, kobietę niosącą rzekome szczenięta nad rzekę. Koniecznie chciał zajrzeć, czy któryś na myśliwskiego psa nie da się ułożyć. Odkrył prawdę.Kazał młynarzowi dzieci wychować, w tajemnicy łożąc na ich utrzymanie.

Kiedy chłopcy dorośli sprawił ucztę, spraszając całe sąsiedztwo. Zapytał wobec obecnych, na co zasłużyłby matka, która kazałaby potopić swoje nowonarodzone dzieci? Na śmierć, padła zewsząd odpowiedź. Kazał wtedy przyprowadzić swoich ośmiu uratowanych synów.

Uznał wyjawienie prawdy za największą karę dla żony, pozostawiając jej dalsze życie w rękach Opatrzności Bożej. Odtąd w herbie rodu, w polu młyńskie koło z żelazną paprzycą, a w klejnocie osiem szczeniąt.

 

źródłowy: Kasper Niesiecki - Herbarz Polski, Lwów 1728, tom 7, stron. 248 — Grupa Turystyczna Roztocze, Sosna 2009.